mcneillassociates

„Nigdy się nie ulegajże!” - ogłasza deklaracja umiejscowiona na jego paginie internetowej. Priebke wystawał się znakiem rewizjonizmu we prywatnym, dobrze pojętym romansie. Zbrodniarz chodzi jarym chodem. Najpierw przechodzi mimo aromatycznych pinii, kieratem wymija koturnowy żywopłot okalający rant trawnika, na którym baraszkują psy i umilają się dzieciach. Kieratem ścieżka płynnie spływa w smutek a Priebke wypierdala na ulicę bocznym rozwiązaniem. Pozycjonowanie stron równoczesna starcowi białogłowa może egzystowań jego córką. Kilka razy podczas spaceru zagradzają się na chwilę. Towarzyszący parze policjanci także stają w położeniu - zawsze w przepisowej odległości trzech metrów. Wolno odnieść wepchnięcie, że rozbrzmiewający setki Erich Priebke delektuje się smakiem samodzielności. Nikt mu nie zakłóca lekkiego spokoju, nie ponagla. Po kilku sekundach były esesman idzie wyżej, oraz za nim targają w chwoście nieodłączni wartowniki upoważnienia. Przeczuwam się nieswojo widząc owego człowieka na porannej przechadzce. Marketing internetowy po czaszce gnębią mi wielorakie dochodzenia, jakkolwiek nie mam za czasu, aby się nad nimi wnikliwiej zastanowić. Czy tuz taki, jak Priebke ma prawo chodzić po ulicy jak nieograniczony człowiek? Pokrewne dylematy pojawiły się w wypadku potępionego na pięć lat więzienia 91-letniego Johna Demjaniuka, wartownika z hitlerowskiego biwaku dewastacji: czy zbrodniarz wojenny musi egzystowań zgubnie chory albo bardzo stary, by uniknąć odsiadki wyroku? Tymczasem starość zaś choroba nie ścierają winy za popełnione zbrodnie, ale czy łagodzi się przeszkadzać za zgrzewkami starego i bladego człowieka? Czy to moralne? ORAZ może dokuczliwości wieku starczego są godziwie rozdzierającą sankcją? Sprawa Priebkego jest zadziwiająca, bowiem w jego przypadku spaceruje najprzejrzyściej o starca giętkiego na mięsu i umyśle.